Ik sta langs de oever van de Waal

Ik sta langs de oever van de Waal. Mijn blik is gericht op de stad, de rivier en grote vrachtschepen die langzaam stroomopwaarts gaan. Stroomafwaarts gaan ze duidelijk sneller. Het is de laatste dag van november en het gaat al gauw schemeren.

Vanuit de polder hoor ik het geluid van ganzen. Een helder en stevig gegak. Het zijn er twee en ze vliegen naast elkaar in een flink tempo boven me langs. Ze gaan de rivier over en verplaatsen zich sneller dan het vrachtschip wat langs vaart. Ik volg hun silhouetten in de lucht en kijk ze na tot ze als twee kleine stipjes in de lucht verdwijnen.

Een dag later ga ik in het Goffertpark een frisse neus halen. Zodra ik geritsel hoor in de struiken blijf ik staan en kijk welk dier mij zal verrassen. Het is een eekhoorn, op een paar meter afstand kijkt hij me argwanend aan. Hij is bruinrood gekleurd, heeft scherpe nagels en zijn staart is even groot als zijn lijf. Hij klimt snel langs de stam omhoog. Ik hoor nog meer geritsel en ineens ben ik omringd door vier eekhoorns. Ze springen van tak naar tak en een rent er over de grond, over de gevallen blaadjes. Het lijkt op een trapezeshow. Vanaf het stadion komt een hardloopster aangerend. In haar oren zitten dopjes van haar mp3speler. Ik wil haar wijzen op het eekhoorncircus maar doe het niet. In een trance loopt ze langs me heen en ziet alleen het asfalt.
Vandaag werd ik verrast door een groene specht. Hij zat in het gras en vloog naar een eik, vlakbij. Ik geniet enorm van deze momenten. Het haalt me uit mijn gepieker en zorgt dat ik helemaal in het hier en nu ben. Geregeld sta ik heel stil omhoog te kijken naar de dieren in het park. Hardlopers, wandelaars, mensen met een hond niemand kijkt met me mee.

Vorige week zat ik in de trein en keek uit het raam. Het was vier uur s’middags en ik zag een prachtige zonsondergang. Felle goudgekleurde wolken, een dieprode zon omlijst door een lichtblauwe hemel. Mijn hart ging open en ik werd zacht en blij van binnen. De drie mannen naast mij zaten totaal gebiologeerd op hun mobiele telefoons te kijken.Ik houd ervan om te voelen en te delen, maar dit was zinloos. Een diepe zucht en ik dankte de zon en de lucht voor dit levende schilderij.